Hope on the Distant Horizon

For the celebration of the Bhutanese New Year, I went to the shore. The shore was dusty, dry, and cold. There were sounds of birds chirping. I looked up and saw flocks soaring high in the sky. Far distant, as I lowered my gaze, I saw the bright sun offering a comforting warmth. Here, I contemplate my thoughts, realizing we have a long way to go... 
Far beyond the horizon, you rise bright. Here, in the dryness of winter cold, I stare. Ponder my thoughts beyond, to achieve might, And vow that none shalt stand who does not dare. 

The bright sun from the shore. 

རྩོམ་རྗོད་ཚིག་བདུན་མ། - ༦

བདེ་བ་དེན་ཅུག་སེམས་ཅན་རྣམས།།

ནད་མེད་སྡུག་མེད་བདེ་སྐྱིད་སྨྱོང་།།

སྨོན་ལམ་ཏབ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལ།།

ཚེ་ལུང་གནས་ལ་གནས་སྐོར་ནས།།

བདག་གི་ནུ་གཅུང་ལོ་གསུམ་ལ།།

སྐུན་མཚམས་བཅད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི།

འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདེ་བར་ཤོག།

འགྲོ་ལམ་ཟམ།

ཚེ་ལུང་གནས།

ལྷ་ཁང་།

ཟམ།

རྩོམ་རྗོད་ཚིག་བདུན་མ། - ༥

མཐོ་རིམ་སློབ་གྲྭའི་ནང་དུ།།

དཔེ་དང་དོན་གྱི་གནས་ས།།

ཞིབ་འཚོལ་འབད་བའི་དུས་ཚོད།།

བཟོ་སྐྲུན་ལས་སྡེའི་དཀའ་ངལ།།

བསལ་ནིའི་བསམ་བློ་གཏང་ནས།།

ཕན་པ་རྒྱལ་གཞུང་མི་སེར།།

འགན་ཁུར་རང་གི་འབག་གེ།

 

Photo from University of Newcastle 

 

An Idle Gate

Idle – thee stands lone forever,

Frame – beholds thy form stand sturdy,

Color – persist an eternity whenever…

Thee shalt make unto CST graven image.

Idle gate unique to the changing greenery of campus. 

རྩོམ་རྗོད་ཚིག་བདུན་མ། - ༤

སྔོན་ལས་མ་རྫོགས་སློབ་སྦྱོང་འཕྲོ་བརྐྱང་དུ།།

ལྷབ་པ་འོང་བ་སེམས་རེད་དགའ་བའི་སྲུང་།།

སྒོ་ར་ནང་ལས་འཛུལཝ་ད་ཚོར་བ་མྱོང་།།

རྒྱལ་ཁབ་མི་སེར་ཡོངས་ལ་ཕན་པའི་འགན།།

ལྷན་ཚོགས་ནང་ལས་ནང་བའི་བཀའ་སློབ་དང་།།

རྒྱལ་པོའི་ཐུག་དོན་སྒྲུབས་པའི་འགན་ཁུར་འདིར།།

ཞི་ཡོག་བདག་གི་ཧིང་ལས་སྨོན་དེབ་འཕུལ།།

PS: Pardon the spelling err. 

ཚན་རིག་དང་འཕྲུལ་རིག་མཐོ་རིམ་སློབ་གྲྭ།

 

རྩོམ་རྗོད་ཚིག་བདུན་མ། - ༣

ནགས་ཚལ་སྒོ་ཁམས་ཡངས་པའི་ནང་།

དགུན་དུས་འཆར་ཆུ་གཞན་མ་འཚུངས།

ས་སྨུག་སྤུབ་པ་གནག་དུང་ནང་།

ཉིན་མའི་འོད་ཟེར་མཐོང་བ་མེད།

ཡོམ་ཡོམ་རླུང་མ་འཕུ་ནི་མེད།

བྱ་དང་བྱིའུ་ཅུང་སྐད་ཡང་མེད།

མེད་གསུམ་འཛོམ་ས་རྟེན་འབྲེལ་ངན།

 

ནགས་ཚལ།

རྩོམ་རྗོད་ཚིག་བདུན་མ། - ༢

ཉི་མ་ཤར་ལས་ཤར་ས།

ཤར་ཕྱོགས་རང་གི་དགའ་གཡུས།

ལར་ལོག་ཕྱག་ཞུའི་ལམ་དུ།

འོང་བ་ཟུར་བཞག་ནང་ལུ།

གཞུང་འབྲེལ་ལམ་ལུག་ལྟར་དུ།

སྡོད་པ་གོམས་སྦྱང་མི་ཚེས་ནང་།

འགོ་སྐབས་ནད་ཡམ་བཀྲིན།

 

རྩོམ་རྗོད་ཚིག་བདུན་མ། - ༡

ཡིག་ཚང་ཕྱི་ཁ་འཐེན་ཚེ།

མཛེས་པའི་ཁམ་ཤིང་སྟེང་དུ།

རྡོག་མ་བཏགས་ཏེ་ཚོ་ནུག།

ཟ་འདེད་བསྐྱེད་བའི་བསམ་བློ།

གཏང་སྟེ་བཟའ་བ་ཞིམ་སྦེ།

ཡིག་ཚང་དབངཔོ་ངལ་སི་སི།

ཤིང་གི་གནམ་དུ་རླུང་སི་སི།

 

ཁམ་ཤིང་རྡོག་མ།

 

ལམ་སེལ་ལས་ནའི་སྐོར།

This is a poem written in Dzongkha (National Language) as self-dedication to my profession. It is religiously considered that working for any construction, development and improvement of pathways, roads, bridges etc is outstanding merits. Basically, particularly working for any route used for traveling and transportation is meritorious service.

I am sorry for Dzongkha spelling err if any.

ལམ་སེལ་ལས་ན་ཐམས་ཅད་ལ། བྱང་ཆུབ་ལམ་དང་དབྱེ་བ་མེད། དགེ་བ་ཡོད་པའི་ལ་རྣམས་ཀྱི། འགྲོ་བ་ཡོངས་ལ་ཕན་པར་ཤོག།

ལམ་ནི་སེལ་ཡི་སེལ་ཡི་འགྲོ་བའི་ཚེ། ལུས་སྐྱིད་པ་ཡིད་ཡང་བདེ། ལུས་སེམས་གཉིས་ཀུ་སྐྱིད་པའི་ལས་བྱས་པ།བསྐལ་བ་བཟང་བ་སྐྱབས་སུ་ཆེ།

Beautifully blacktopped Phumithang Dratshang road.

འགྲོ་བ་རིག་རྣམས་འགྲོ་བའི་ལམ་འདི་ལས། རྐྱེན་བར་ཆད་མེད་པར་ཤར་ར་ར། འགྲུལ་ལམ་མ་འཐོག་སྨོན་ལམ་འདི་བཏབ་གནས། དགེ་བ་མང་པོ་ལས་ཀྱི་བསག།

ཕར་ཉིན་མ་ཤར་ལས་ཤར་བའི་ཚེ། ལམ་སེལ་ལས་ནའི་སྡུག་བསྔལ་གི། རང་ལས་ན་བལྟ་ལྟོག་འགྲོ་བའི་ཚེ། འདི་ཞིན་གྲུབ་འབྲས་མང་པོ་གྲུབ།

  

ཉིནམ་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་འཛུལ་བའི་ཚེ། དུས་ད་རེས་བཟུམ་མའི་དུས་རྒྱུན་དུ། ཉིན་རིན་ཆེ་མེད་པར་ཕན་པའི་ལ། ལོག་ཡང་ཡང་སྒྲུབས་པའི་སྨོན་ལམ་ཤོག། 

Gold Mother

Mostly wander I swing deprived missing nearby eatable,

In the golden fur of beautiful raiment cover.

Jumping madly off the branches with mates

And peaceful rest to feed Kiddo makes the wander wonder.

Golden Langur of Zhemgang

Profound dark face; golden raiment cover of gold & long extreme tail

You are named Golden Langur. 

Languorous care for the little one on the creepy branches,

Lively, lovely gold mother, I see in you as I stare.

I recede with smile... 

The Dove

Walking lone silent on the highway befits a solitary smile.

Perch on the seeming rotten branch,

I see the dove.

For that intricate pattern of beauty, what I call,

The stunning dove. 

For your serenity to the adjust of lens onto your beauty, what I call,

The honest.

The praise for the lost shot of thy flapping wings makes me wonder,

My leisureliness. 

Two Lines Poem

Far and beyond the legend by the name Moon,

Shine to the lost man in the jungle to be a boon.

Love intricate shalt thou felt in thy purest heart

Giggling to thou boos when my hand on thine breast

Craziest is that beast for me to dangle down thus far

Come on; worth thy life mingle in the bar

Blind I am to see the faith and fate

Else, the flower would bloom in the beautiful lawn.

Lunatic I am for writing these shitty two lines poem

Fanatic I shall ever fly with the rhythm on biome.

I love thee on that lanky mad chic

Heart shalt thou bereft if betrayed.

 

The Desktop Background

The passion and desire to be a talented photographer come with challenges and frustrations. Photographing those moving objects is much more exasperating. I was hunting for the best to capture and save it as my screen background on my laptop. Finally, I was able to capture a photo that I consider good, and I hope to add more excellent images to my collection in the future.

Zhemgang is rooted in jungles. These jungles house millions of beautiful flora, fauna, animals, birds, and creatures. Loitering and leisure in that seemingly mundane world are the best. I love to live and see those beautiful, lively aromas of nature surrounding me. Yes, I hold a deep affection for Zhemgang, and I am dedicated to serving the residents of remote villages in Upper Kheng. 

A beautiful butterfly sit on the golden flower

Never knew that time to capture

Yet blind I am to see faith and fate. 

The Desktop background 

Blogging vacation for long

The situation left me idle, idle that was totally silent.

The fact is simple and straightforward—I was new to work.

Study and work are two entirely different things to consider and believe.

Yes, working with no guidance is tough and challenging.

More challenging is that you are someone's immediate head.

When I have to decide and give directions, that is tougher.

The toughest is when you have to deal with a larger interest, the public.

It becomes more controversial when many grievances collide.

emotionalistdiaries.com

Yes, I am working selflessly dedicated to benefits for larger interests.  

The UK times in those seemingly mundane arenas shall prevail ever.

The good news is that the UK is developing as time gallops.

I am living a life in Upper Kheng, the UK times of my time. 

Go, Go, Gone~

In those colors of maroon and saffron robes, I see the dharma breath high and varied.

Flapping through the zigzag path to the hermit top, I flap my ears—I hear

The bounty-rich religious cymbal enticingly entangle my thoughts.’

The thoughts of a worthless lone being mystified in an arena of Nirvana beyond concept. 

At Terday nay and Nabji Lhakhang

I sing and sing until thy hear my song.

The song that was composed for the selfless.

Come, little butterfly, at your pace, you carry my message.

Well, the river shalt be fast, or else I sing to the wind, the fastest.

I am deep into the emotions; emotions unveil the laconic of my song. 

Fortunate was I to visit Terda Ney (secret place) at Nabji under Trongsa Dzongkhag. I hope I can visit more such places in the near future. 

I am frequently away to the places where it is worth being. Bloggers, I plead for mercy in failing to read your updates. 

Thank you

~Sangay